กริยาสภาวมาลา ซึ่งเป็นคำกริยาที่เปลี่ยนหน้าที่ไปทำหน้าที่เป็นคำนามในประโยค
กริยาสภาวมาลา คืออะไร: กริยาที่ทำหน้าที่เป็นคำนาม

ในบทเรียนนี้ เราจะมาศึกษาคำกริยาชนิดสุดท้ายที่มีความน่าสนใจอย่างยิ่ง นั่นคือ "กริยาสภาวมาลา" ซึ่งเป็นคำกริยาที่สามารถเปลี่ยนบทบาทของตัวเองไปทำหน้าที่คล้ายกับคำนามได้ การเข้าใจหลักการนี้จะช่วยให้นักเรียนสามารถสร้างประโยคที่มีความซับซ้อนและหลากหลายได้มากขึ้น

เจาะลึกความหมายของ กริยาสภาวมาลา

กริยาสภาวมาลา (อ่านว่า กะ-ริ-ยา-สะ-พาวะ-มา-ลา) คือ คำกริยาที่ทำหน้าที่ในประโยคเสมือนเป็นคำนาม กล่าวคือ สามารถทำหน้าที่เป็นประธาน (Subject) หรือ กรรม (Object) ของประโยคได้ และในบางครั้งก็สามารถทำหน้าที่เป็นบทขยายได้เช่นกัน

หัวใจสำคัญคือการมองที่ "หน้าที่" ของคำในประโยค ไม่ใช่แค่ "ชนิดดั้งเดิม" ของคำนั้น ๆ

รูปแบบและตัวอย่างของกริยาสภาวมาลา

กริยาสภาวมาลาสามารถปรากฏใน 2 รูปแบบหลัก ๆ ดังนี้

1. คำกริยาที่ทำหน้าที่นามโดยตรง

คือการนำคำกริยานั้น ๆ มาวางในตำแหน่งของคำนาม (ประธานหรือกรรม) โดยไม่มีการเปลี่ยนแปลงรูปคำ

  • ทำหน้าที่เป็นประธานของประโยค:
    • เดินเป็นประจำทำให้อายุยืน ("เดิน" เป็นประธาน)
    • เที่ยวต้องใช้เงินจำนวนมาก ("เที่ยว" เป็นประธาน)
  • ทำหน้าที่เป็นกรรมของประโยค:
    • ฉันชอบดูภาพยนตร์ ("ดู" เป็นกรรมของกริยา "ชอบ")
    • เด็ก ๆ หยุดเล่นทันที ("เล่น" เป็นกรรมของกริยา "หยุด")

2. กริยาที่สร้างเป็น "อาการนาม"

เป็นรูปแบบที่พบได้บ่อยที่สุด คือการสร้างคำนามจากคำกริยาหรือคำวิเศษณ์ โดยใช้คำว่า "การ" หรือ "ความ" นำหน้า ซึ่งมีหลักการใช้ดังนี้

  • "การ" ใช้นำหน้าคำกริยาที่แสดงการกระทำทางกายภาพหรือมีลักษณะเป็นรูปธรรม
    • การออกกำลังกายเป็นสิ่งที่ดี
    • เขาให้ความสำคัญกับการเรียน
  • "ความ" ใช้นำหน้าคำกริยาที่เกี่ยวกับสภาวะทางจิตใจ ความรู้สึกนึกคิด หรือนำหน้าคำวิเศษณ์ เพื่อทำให้เป็นนามที่เป็นนามธรรม
    • ความรักทำให้คนตาบอด
    • ความดีย่อมคุ้มครองคนดี
    • เขาทนความเจ็บปวดไม่ไหว

วิธีสังเกตกริยาสภาวมาลาในประโยค

วิธีที่ดีที่สุดในการสังเกตคือการดูตำแหน่งและหน้าที่ของคำในประโยค ให้เราเปรียบเทียบสองประโยคนี้

  • เขาพูดเสียงดัง (ในประโยคนี้ "พูด" คือคำกริยาแท้ แสดงการกระทำของประธาน)
  • การพูดเป็นสิ่งสำคัญ (ในประโยคนี้ "การพูด" คือกริยาสภาวมาลา ทำหน้าที่เป็นประธานของประโยค)

จะเห็นได้ว่า แม้จะมีรากศัพท์มาจากคำว่า "พูด" เหมือนกัน แต่เมื่อทำหน้าที่ต่างกัน ชนิดของคำในทางไวยากรณ์ก็จะแตกต่างกันไปด้วย


โดยสรุป กริยาสภาวมาลาคือการที่คำกริยา "สวมบทบาท" เป็นคำนามในประโยค ไม่ว่าจะมาในรูปแบบของคำกริยาโดยตรง หรือในรูปของอาการนาม (การ/ความ) ก็ตาม การทำความเข้าใจหน้าที่ของคำในตำแหน่งต่าง ๆ จะช่วยให้นักเรียนวิเคราะห์ประโยคได้อย่างแม่นยำยิ่งขึ้น

 คำถามที่พบบ่อย (FAQ)

ถาม: กริยาสภาวมาลา กับ อาการนาม เหมือนกันหรือไม่?
ตอบ: อาการนาม (คำที่ขึ้นต้นด้วย การ/ความ) ถือเป็น "ส่วนหนึ่ง" หรือ "รูปแบบหนึ่ง" ของกริยาสภาวมาลาครับ แต่กริยาสภาวมาลามีความหมายกว้างกว่า เพราะยังรวมถึงคำกริยาที่ทำหน้าที่เป็นนามโดยตรงโดยไม่มี การ/ความ นำหน้าด้วย
ถาม: หลักการใช้ "การ" และ "ความ" นำหน้าคำต่างกันอย่างไร?
ตอบ: หลักการจำง่าย ๆ คือ "การ" ใช้นำหน้าคำกริยาที่แสดงการกระทำที่เห็นเป็นรูปธรรม (เช่น การกิน, การเดิน, การเขียน) ส่วน "ความ" ใช้นำหน้าคำกริยาหรือคำวิเศษณ์ที่เกี่ยวกับความรู้สึก สภาพ หรือสิ่งที่เป็นนามธรรม (เช่น ความคิด, ความสุข, ความเร็ว)
ถาม: คำที่ขึ้นต้นด้วย "การ" หรือ "ความ" ทุกคำเป็นกริยาสภาวมาลาใช่หรือไม่?
ตอบ: ไม่ใช่เสมอไปครับ คำบางคำเป็นคำนามโดยกำเนิดที่ขึ้นต้นด้วย การ/ความ เช่น การบ้าน, การเมือง, การไฟฟ้า ซึ่งไม่ได้มีรากศัพท์มาจากคำกริยาโดยตรง แต่คำส่วนใหญ่ที่เกิดจากการนำ การ/ความ ไปเติมหน้าคำกริยา จะจัดเป็นกริยาสภาวมาลา (อาการนาม) ครับ
ชอบเนื้อหาชุดนี้ กดให้คะแนน 5 ดาวกับเราได้เลยจ้า
จำนวนผู้ให้คะแนน: 1   คะแนนเฉลี่ย: 3.0